Plan nauki dla ucznia – materiały i zabawy do wykorzystania w domu

Jak dobierać materiały do planu nauki?

Plan nauki dla ucznia to prosty układ krótkich aktywności domowych, które wspierają czytanie, pisanie, liczenie, pamięć i organizację bez przeciążania dziecka; dobrze działa, gdy opiera się na jasnym celu, małej liczbie materiałów i regularnej obserwacji. Biblioteka Narodowa w raporcie o stanie czytelnictwa za 2023 rok wskazała, że 43% badanych przeczytało co najmniej jedną książkę w roku, dlatego codzienne czytanie w domu, nawet przez 5-10 minut, ma znaczenie dla nawyku kontaktu z tekstem. W praktyce rodzic może korzystać z zaleceń i materiałów takich instytucji jak Ośrodek Rozwoju Edukacji, Instytut Badań Edukacyjnych i Biblioteka Narodowa, ale nie musi zamieniać domu w drugą szkołę.

Jakie materiały do nauki wybrać dla ucznia?

Najpierw wybierz jeden problem szkolny, a dopiero potem materiał. Jeśli dziecko myli sylaby, nie potrzebuje od razu zeszytu ćwiczeń na 60 stron; wystarczy 10 kart z sylabami i 5 minut spokojnej pracy. Jeśli nie rozumie dodawania z przekroczeniem progu dziesiątkowego, lepsze będą klocki, guziki albo monety niż kolejna karta pracy.

• Cel czytania oznacza, że dziecko ćwiczy rozpoznawanie sylab, płynność, rozumienie krótkiego tekstu albo odpowiadanie pełnym zdaniem.
• Cel pisania oznacza, że dziecko zapisuje jedno zdanie, poprawia wielką literę, ćwiczy odstępy między wyrazami albo uczy się kończyć rozpoczętą myśl.
• Cel liczenia oznacza, że dziecko dodaje, odejmuje, grupuje, porównuje liczby albo sprawdza wynik na konkretach.
• Cel pamięciowy oznacza, że dziecko powtarza 5-7 słówek, dat, pojęć albo nazw, najlepiej z obrazkiem lub przykładem.
• Cel organizacyjny oznacza, że dziecko uczy się przygotować ołówek, zeszyt, timer i zakończyć zadanie bez ciągłego przypominania.

Czy trzeba kupować specjalne pomoce edukacyjne?

Nie trzeba. Pomoce edukacyjne są przydatne, gdy rozwiązują konkretny problem, ale nie są warunkiem dobrej nauki. Z mojej praktyki redakcyjnej i rozmów z rodzicami wynika, że największą zmianę daje nie nowy zestaw kart, tylko skrócenie zadania, jasny początek i spokojny koniec.

„Uczenie się jest skuteczniejsze, gdy uczeń rozumie cel zadania i otrzymuje informację zwrotną, a nie tylko kolejne polecenia do wykonania.” – parafraza zaleceń Ośrodka Rozwoju Edukacji, materiały dla nauczycieli i rodziców, 2022

Jeśli dziecko ma trudności z koncentracją, zacznij od 10-15 minut. Dobrze dobrany materiał powinien dawać dziecku około 70-80% szans na samodzielne wykonanie. To znaczy: zadanie nie jest banalne, ale nie kończy się płaczem po dwóch minutach.

Jak nie przesadzić z liczbą ćwiczeń?

Najprostsza zasada brzmi: jedna sesja, jeden główny materiał i jeden zapasowy. Zbyt duży wybór rozprasza, szczególnie młodsze dzieci. Jeśli na stole leży 12 kart pracy, trzy gry, kolorowe pisaki i tablet, dziecko często skupia się na wybieraniu, a nie na nauce.

1. Nazwij cel, na przykład: „Dzisiaj ćwiczymy czytanie wyrazów z dwuznakiem sz”.
2. Wybierz jeden materiał, na przykład 8 kart sylabowych, krótki tekst albo 10 klocków.
3. Ustaw czas, na przykład 10 minut na zadanie i 2 minuty na omówienie.
4. Zakończ zanim dziecko się rozsypie, bo dobra końcówka zwiększa szansę na powrót jutro.
5. Zapisz jedną obserwację, na przykład: „mniej myli b i d, kiedy wskazuje palcem”.

Przy codziennej nauce dobrze sprawdza się podejście opisane szerzej jako jak wspierać dziecko przez 15 minut dziennie. Krótka, przewidywalna praca zwykle jest bardziej realna niż godzinna sesja raz w tygodniu.

Materiały i zabawy do czytania, pisania i słówek

Materiały do czytania, pisania i słówek to krótkie teksty, karty sylabowe, fiszki, karteczki i proste zadania językowe, charakteryzujące się małą objętością, jasnym poleceniem i możliwością szybkiego powtórzenia. W domu nie chodzi o sprawdzian z perfekcji, tylko o ćwiczenia dla ucznia, które wzmacniają płynność, rozumienie i odwagę do próbowania.

Jak ćwiczyć czytanie w domu bez przeciążenia?

Dziecko nie musi czytać długo, żeby ćwiczyć skutecznie. W młodszych klasach często lepiej działa krótki tekst i trzy pytania niż długie czytanie „na czas”. Pytania mogą być bardzo proste: kto wystąpił w tekście, co się stało, dlaczego bohater tak zrobił.

• Karty sylabowe mogą zawierać 10-12 sylab, na przykład ma, mo, mu, sza, sze, szo, bra, bro, blu, żeby dziecko widziało powtarzalny wzór.
• Krótkie teksty powinny mieć 80-150 wyrazów dla młodszego ucznia, jeśli celem jest rozumienie, a nie trening wytrzymałości.
• Pytanie „kto?” sprawdza, czy dziecko rozpoznaje bohatera, osobę mówiącą albo główną postać opisu.
• Pytanie „co się stało?” pomaga odtworzyć sekwencję zdarzeń, czyli początek, środek i koniec.
• Pytanie „dlaczego?” ćwiczy wnioskowanie, a nie tylko powtarzanie zdań z tekstu.
• Czytanie naprzemienne oznacza, że rodzic czyta jedno zdanie, dziecko drugie, dzięki czemu napięcie jest mniejsze.

Jak zachęcić dziecko do pisania?

Dziennik jednego zdania jest dobrym początkiem, gdy dziecko boi się pustej kartki. Jedno zdanie dziennie wystarczy, jeśli pilnujemy jakości: wielka litera, kropka, odstępy i sens. Przykłady mogą być bardzo codzienne: „Dzisiaj zbudowałem wieżę z 18 klocków”, „Na obiad była zupa pomidorowa”, „W szkole podobała mi się przerwa”.

1. Rodzic podaje początek zdania, na przykład: „Najłatwiejsze dziś było…”, żeby zmniejszyć trudność startu.
2. Dziecko dopisuje końcówkę, nawet jeśli jest krótka, bo celem jest samodzielne zakończenie myśli.
3. Rodzic wybiera jedną rzecz do poprawy, na przykład kropkę, zamiast poprawiać całe zdanie na czerwono.
4. Dziecko czyta zdanie na głos, żeby usłyszeć, czy brzmi naturalnie i czy czegoś nie brakuje.
5. Zdanie trafia do małego zeszytu, który po miesiącu pokazuje realny postęp bez porównywania z innymi dziećmi.

Przy pisaniu dobrze chwalić strategię: „Zatrzymałeś się i sprawdziłeś początek zdania”, a nie tylko wynik: „Ładnie”. Takie komunikaty wzmacniają sprawczość i pasują do ćwiczenia bez presji i kar.

Jak uczyć słówek bez wkuwania?

Fiszki dla dzieci najlepiej działają w małych zestawach. Pięć do siedmiu słówek to ilość, którą dziecko może powtórzyć kilka razy bez poczucia, że lista nigdy się nie kończy. Przy języku obcym fiszka powinna mieć słowo, obrazek albo proste zdanie, na przykład „apple – I eat an apple”.

Czym jest gra w poszukiwaczy wyrazów?

To prosta zabawa edukacyjna, w której dziecko szuka w domu słów, liter albo przedmiotów pasujących do ustalonego kryterium. Możesz powiedzieć: „Znajdź 5 rzeczy na literę K” albo „Wybierz 4 przedmioty, które mają w nazwie głoskę sz”. Taka nauka przez zabawę ćwiczy słuch fonemowy, słownictwo i koncentrację przy zabawie.

• Litera K może prowadzić do słów: kubek, koc, kredka, książka i klocek.
• Głoska sz może pojawić się w słowach: szalik, szuflada, kosz, maszyna i poduszka.
• Kolor czerwony może połączyć naukę słówek z obserwacją otoczenia i klasyfikowaniem.
• Kategoria jedzenie pomaga dziecku tworzyć zbiory, na przykład jabłko, ryż, mleko, makaron i ser.
• Zdanie z wyrazem domyka aktywność, bo dziecko używa znalezionego słowa w kontekście.

Matematyka i logika z rzeczy, które są w domu

Matematyka z rzeczy domowych to nauka liczenia, mierzenia, porównywania i układania sekwencji na konkretnych przedmiotach, charakteryzująca się widocznym wynikiem, ruchem ręki i natychmiastową kontrolą błędu. Klocki, monety, kostki do gry, miarka kuchenna i centymetr często pokazują liczby lepiej niż abstrakcyjne przykłady zapisane w zeszycie.

Jak ćwiczyć matematykę bez kart pracy?

Najprościej zacząć od klocków. Dziecko układa 8 klocków, dokłada 5 i widzi, że może policzyć wszystkie albo zrobić grupę 10 i 3. To ważne, bo pokazuje różne strategie, a nie tylko jeden zapis działania.

• Klocki pomagają w dodawaniu i odejmowaniu, bo dziecko fizycznie dokłada, zabiera i grupuje elementy.
• Monety uczą wartości, reszty i porównywania kwot, na przykład 2 zł + 5 zł jest większe niż 1 zł + 2 zł + 1 zł.
• Kostki do gry dają szybkie przykłady rachunkowe, ponieważ dziecko rzuca dwiema kostkami i dodaje albo mnoży wyniki.
• Miarka kuchenna pomaga przy pojemności, na przykład 250 ml wody, 500 ml mleka i 1 litr soku.
• Centymetr krawiecki uczy długości i szacowania, bo dziecko może sprawdzić, czy biurko ma bliżej 60 cm czy 120 cm.
• Makaron lub guziki nadają się do rytmów, na przykład muszelka, rurka, rurka, muszelka, rurka, rurka.

Jak wykorzystać klocki i monety do nauki?

Zabawa w sklep jest jednym z najprostszych sposobów na matematykę z klockami i monetami. Ustalcie ceny: klocek czerwony kosztuje 2 zł, niebieski 3 zł, zielony 5 zł. Dziecko kupuje dwa przedmioty, płaci monetami i sprawdza, czy trzeba wydać resztę.

1. Ułóżcie 5 produktów, na przykład klocek, kredkę, gumkę, figurkę i kartkę, żeby wybór był ograniczony.
2. Przypiszcie ceny od 1 do 10 zł, bo małe liczby są wystarczające do ćwiczenia dodawania i odejmowania.
3. Dziecko wybiera dwa produkty i oblicza łączną kwotę, najpierw na klockach, potem w pamięci.
4. Rodzic daje większą kwotę, na przykład 10 zł, a dziecko sprawdza, ile trzeba oddać reszty.
5. Na końcu pytacie o inną strategię: „Jak inaczej można to policzyć?”, żeby ćwiczyć elastyczność myślenia.

Jak zrobić trudniejszą wersję tej samej zabawy?

Nie trzeba zmieniać całej aktywności. Wystarczy dodać jeden warunek. Jeśli dziecko dobrze dodaje na klockach, poproś, żeby zapisało działanie. Jeśli dobrze zapisuje, poproś o porównanie dwóch sposobów liczenia. Instytut Badań Edukacyjnych w publikacjach o uczeniu się matematyki podkreśla znaczenie rozumienia pojęć i strategii, a nie tylko wyniku końcowego.

„W matematyce szkolnej istotne jest rozumienie sposobu dochodzenia do wyniku, a nie wyłącznie podanie poprawnej odpowiedzi.” – parafraza wniosków Instytutu Badań Edukacyjnych, opracowania edukacyjne, 2021

Kiedy ruch pomaga w nauce matematyki?

Ruch pomaga dzieciom, które szybko tracą uwagę przy biurku. Można przykleić karteczki z liczbami na podłodze i poprosić, żeby dziecko skoczyło na wynik działania. To nadal jest zadanie matematyczne, tylko podane przez ciało i przestrzeń.

• Skakanie na wynik ćwiczy szybkie dodawanie, ponieważ dziecko musi połączyć działanie z liczbą na kartce.
• Sortowanie przedmiotów ćwiczy klasyfikację, na przykład według koloru, wielkości, kształtu albo funkcji.
• Układanie trasy rozwija orientację przestrzenną, bo dziecko idzie dwa kroki w prawo i jeden do przodu.
• Mierzenie pokoju łączy ruch z jednostkami długości, na przykład centymetrem, metrem i szacowaniem.
• Rytmy z klaskaniem wspierają sekwencje, które przydają się później w logicznym myśleniu i kodowaniu.

Domowy koszyk nauki na tydzień

Domowy koszyk nauki to małe pudełko z materiałami używanymi przez kilka dni, charakteryzujące się stałym miejscem, ograniczoną liczbą elementów i łatwym sprzątaniem po zadaniu. Taki koszyk porządkuje plan nauki dziecka i ogranicza chaos, bo rodzic nie szuka codziennie karteczek, kostki ani ołówka.

Co powinno być w domowym pudełku do nauki?

Wystarczy pudełko po butach, koszyk z półki albo plastikowy organizer. Nie powinno być przeładowane. Jeśli dziecko widzi tylko kilka rzeczy, łatwiej zaczyna i łatwiej kończy.

• Karteczki samoprzylepne służą do słówek, działań, krótkich zdań i oznaczania rzeczy w pokoju.
• Ołówek i gumka pozwalają pisać bez stresu, że błąd zostanie na zawsze na kartce.
• Kostka do gry daje szybkie przykłady do dodawania, odejmowania, mnożenia albo tworzenia zdań.
• 10 klocków wystarcza do wielu ćwiczeń z dodawania, odejmowania, grupowania i dopełniania do 10.
• Timer ustawiony na 5, 10 albo 15 minut pomaga dziecku widzieć koniec zadania.
• Małe fiszki mieszczą 5-7 słówek, pojęć albo krótkich pytań do powtórki.
• Jedna kartka z aktywnościami przypomina rodzicowi trzy gotowe pomysły, gdy brakuje siły na wymyślanie.

Jak przygotować materiały bez chaosu?

Najlepiej przygotować koszyk raz w tygodniu, na przykład w niedzielę wieczorem albo w poniedziałek po szkole. Włóż tylko to, co ma być użyte w najbliższych dniach. Materiały do nauki w domu nie muszą być idealne wizualnie; mają być dostępne i zrozumiałe.

1. Wybierz trzy cele tygodnia, na przykład czytanie sylab, dodawanie do 20 i zapis jednego zdania.
2. Włóż jeden materiał do każdego celu, na przykład karty sylabowe, klocki i mały zeszyt.
3. Dopisz trzy gotowe aktywności, żeby rodzic mógł zacząć bez planowania po ciężkim dniu.
4. Ustal stałe miejsce, ale nie trzymaj koszyka cały dzień na widoku, jeśli dziecko traktuje go jak zabawkę.
5. Po tygodniu usuń nieużywane rzeczy, bo nadmiar materiałów zwykle oznacza, że były źle dobrane albo niepotrzebne.

Jak często zmieniać pomoce edukacyjne?

Nie trzeba zmieniać wszystkiego codziennie. Dzieci potrzebują powtórzeń, żeby poczuć sprawczość. Lepiej zostawić te same fiszki przez 3-4 dni i wymienić jeden element niż codziennie zaczynać od nowa.

Czego nie kupować na zapas?

Najczęstszy błąd to kupowanie materiałów „na wszelki wypadek”. Dziecko nie potrzebuje pięciu zeszytów kreatywnych, trzech kompletów fiszek i dużego segregatora, jeśli nie ma jeszcze stałego rytmu nauki. Duży zapas daje rodzicowi chwilowe poczucie kontroli, ale dziecku często dokłada presji.

• Duże pakiety kart pracy mogą przytłaczać, jeśli dziecko ma trudność z rozpoczęciem zadania.
• Aplikacje edukacyjne bez limitu czasu mogą rozpraszać, gdy nie mają jasno wybranego ćwiczenia.
• Kolorowe zestawy z wieloma elementami bywają atrakcyjne, ale część dzieci skupia się wtedy na układaniu akcesoriów.
• Materiały zbyt trudne wiekowo obniżają motywację, bo dziecko doświadcza serii porażek.
• Materiały „na później” często leżą miesiącami, a potrzeby dziecka zdążą się zmienić.

Jeśli chcesz odciążyć siebie, lepiej wprowadzić małe zmiany odciążające rodzica niż budować domowy magazyn pomocy edukacyjnych.

Jak dopasować zabawę do wieku i energii dziecka?

Dopasowanie zabawy do wieku i energii dziecka to wybór aktywności według aktualnych możliwości, tempa i poziomu zmęczenia, charakteryzujący się elastycznym czasem, prostym poleceniem i możliwością ułatwienia lub utrudnienia zadania. Ta sama zabawa może pracować na trzech poziomach, jeśli rodzic zmienia liczbę elementów, czas albo pytanie końcowe.

Jak rozpoznać, że zadanie jest za trudne?

Za trudne zadanie widać szybciej niż w dzienniku ocen. Dziecko zaczyna unikać, żartować, złościć się albo mówić, że „i tak nie umie”. To nie zawsze jest lenistwo. Często materiał jest źle dobrany, czas jest za długi albo polecenie ma za dużo kroków.

• Próg frustracji pojawia się, gdy dziecko po 2-3 próbach nie wie, co zrobić dalej i nie korzysta z podpowiedzi.
• Zmęczenie po szkole oznacza, że lepsze będą domowe aktywności edukacyjne w ruchu niż siedzenie nad zeszytem.
• Duża liczba błędów może wskazywać, że trzeba wrócić do łatwiejszego poziomu, a nie dokładać kolejne przykłady.
• Unikanie startu często zmniejsza się, gdy rodzic pokazuje pierwszy przykład i skraca zadanie do 5 minut.
• Płacz lub ból brzucha przed nauką wymaga spokojnej rozmowy, a przy częstym powtarzaniu także konsultacji ze szkołą lub specjalistą.

Jeśli trudności są nasilone, utrzymują się tygodniami albo dotyczą czytania, pisania, mowy, snu, lęku lub zachowania, treść artykułu nie zastępuje konsultacji z pediatrą, psychologiem dziecięcym, pedagogiem albo poradnią psychologiczno-pedagogiczną.

Jak zrobić poziom łatwy, średni i trudniejszy w jednej aktywności?

Najwygodniej użyć tej samej bazy. Weź 10 klocków. Poziom łatwy: policz i dołóż do 10. Poziom średni: zapisz działanie. Poziom trudniejszy: wymyśl dwa sposoby uzyskania wyniku 10. Dziecko nie ma poczucia, że zaczyna nowe zadanie, a rodzic nie przygotowuje trzech różnych materiałów.

1. Na poziomie łatwym dziecko działa na konkretach, na przykład przesuwa klocki, układa sylaby albo wskazuje słowa.
2. Na poziomie średnim dziecko dopisuje zapis, wyjaśnia jedną decyzję albo odpowiada pełnym zdaniem.
3. Na poziomie trudniejszym dziecko porównuje strategie, tworzy własny przykład albo uczy rodzica zasad gry.
4. Przy spadku energii wracasz do poziomu łatwego, żeby zakończyć sukcesem, a nie przeciągać napięcie.
5. Przy dużej łatwości dodajesz jedno pytanie: „Jak inaczej można to zrobić?”, zamiast zwiększać liczbę zadań.

Kiedy wykorzystać gry planszowe i ruch?

Gry planszowe dobrze wspierają liczenie pól, czekanie na swoją kolej, pamięć roboczą i rozumienie zasad. Ruch pomaga wtedy, gdy dziecko ma energię w ciele, ale nie ma już siły siedzieć. To szczególnie przydatne po długim dniu w szkole.

• Chińczyk ćwiczy liczenie oczek, przesuwanie pionka i akceptowanie prostych zasad gry.
• Dobble wspiera spostrzegawczość i szybkie nazywanie, ale warto grać krótko, bo tempo bywa męczące.
• Memory ćwiczy pamięć wzrokową i strategię, jeśli dziecko mówi na głos, gdzie widziało kartę.
• Scrabble Junior może wspierać słownictwo i układanie wyrazów, jeśli nie zamienia się w presję punktów.
• Skakanie po karteczkach łączy ruch z matematyką, słówkami albo czytaniem krótkich poleceń.

„Zabawa jest naturalnym sposobem uczenia się dziecka, ale potrzebuje ram: celu, zasad i życzliwej informacji zwrotnej.” – parafraza stanowiska UNICEF dotyczącego wczesnego uczenia się przez zabawę, 2018

Jak zachować granicę między zabawą a nauką?

Granica jest potrzebna i dziecku, i rodzicowi. Możesz powiedzieć: „Bawimy się w sklep, żeby poćwiczyć dodawanie pieniędzy. Potem sklep jest już tylko zabawą”. Taki komunikat jest spokojny i konkretny.

• Cel na początku mówi dziecku, po co robicie aktywność, na przykład „ćwiczymy resztę do 10 zł”.
• Krótki czas chroni przed przeciąganiem zadania, dlatego timer na 10 minut bywa pomocny.
• Jedna zasada wystarczy młodszemu dziecku, na przykład „najpierw liczysz, potem przesuwasz pionek”.
• Stały koniec może brzmieć: „Jeszcze dwie kolejki i odkładamy grę”.
• Bez kar za błąd oznacza, że poprawiacie strategię, nie zawstydzacie dziecka.

Tak rozumiane zabawy edukacyjne dobrze łączą się z tematem proste metody nauki dla rodziców, bo nie wymagają drogiego sprzętu ani długiego przygotowania.

Najczęściej zadawane pytania

Czy karty pracy są potrzebne do nauki w domu?

Nie zawsze. Karty pracy dla ucznia mogą pomóc, gdy są krótkie, dobrze dobrane i używane jako dodatek, a nie główna forma nauki każdego dnia. Często wystarczą krótkie zadania z zeszytu, klocki, fiszki i rozmowa o tym, co dziecko już rozumie.

Ile materiałów przygotować na jedną naukę?

Najlepiej przygotować jeden główny materiał i jeden zapasowy. Zbyt duży wybór rozprasza, szczególnie po szkole, kiedy dziecko jest zmęczone. Dobra sesja może opierać się na 10 klockach, jednej kostce i pięciu minutach rozmowy.

Jak zrobić zabawę matematyczną w domu?

Można użyć kostki do gry, monet albo klocków. Dziecko rzuca kostką, dodaje wyniki, układa grupy lub sprawdza, ile brakuje do 10. Jeśli zadanie jest łatwe, poproś o drugi sposób liczenia albo zapis działania.

Czy nauka przez zabawę jest odpowiednia dla ucznia szkoły podstawowej?

Tak, szczególnie w młodszych klasach i przy powtórkach. Zabawa nie oznacza braku wymagań, tylko podanie zadania w bardziej dostępnej formie. Ważne, żeby dziecko znało cel, na przykład: „gramy, żeby ćwiczyć dodawanie”.

Co zrobić, gdy dziecko chce tylko się bawić?

Warto jasno nazwać cel i czas aktywności. Możesz powiedzieć: „Bawimy się w sklep przez 10 minut, żeby poćwiczyć monety, a potem możesz bawić się dalej po swojemu”. Taka granica jest spokojniejsza niż nagłe przerywanie zabawy.

Jak często zmieniać pomoce edukacyjne?

Nie trzeba zmieniać wszystkiego codziennie. Lepiej używać tych samych materiałów przez kilka dni i dopiero potem dodać jeden nowy element. Powtarzalność pomaga dziecku poczuć, że umie więcej niż wczoraj.

Co zrobić, jeśli dziecko płacze przy nauce?

Najpierw skróć zadanie i sprawdź, czy poziom nie jest za trudny. Jeśli płacz, napięcie, bóle brzucha albo unikanie szkoły powtarzają się regularnie, warto porozmawiać z wychowawcą, pedagogiem lub pediatrą. Artykuł nie zastępuje diagnozy ani konsultacji specjalistycznej.

Źródła i literatura

1. Biblioteka Narodowa, Stan czytelnictwa książek w Polsce w 2023 roku, Warszawa 2024.
2. Ośrodek Rozwoju Edukacji, materiały metodyczne dla nauczycieli i rodziców dotyczące wspierania uczenia się uczniów, ore.edu.pl.
3. Instytut Badań Edukacyjnych, publikacje edukacyjne dotyczące kompetencji uczniów, uczenia się matematyki i pracy z informacją, ibe.edu.pl.
4. UNICEF, Learning through play, opracowania dotyczące wczesnego uczenia się i rozwoju dziecka, 2018.
5. American Academy of Pediatrics, zalecenia dotyczące równowagi między snem, aktywnością, nauką i czasem ekranowym u dzieci, aap.org.

Maja

Mam na imię Maja, 36 lat i jako redaktorka portalu WypoczętyRodzic.pl dzielę się z Wami moimi doświadczeniami i wiedzą, którą zdobyłam na rodzicielskim froncie.
Nasz portal to miejsce stworzone z myślą o zapracowanych rodzicach, którzy mimo codziennego zabiegania chcą czerpać radość z wychowywania dzieci. Znajdziecie tu praktyczne porady dotyczące organizacji czasu, skuteczne sposoby na regenerację sił oraz inspiracje do wartościowego spędzania czasu z pociechami